انسان طبیعتی اجتماعی دارد و برای سلامت روحی و روانی به ارتباط با دیگران نیازمند است. افزون بر آن، کمک به دیگران باعث میشود بخشی از یک جامعه باشیم.
کمک به دیگران که همان خدمترسانی است، با گذشت، فداکاری و ایثار پیوند دارد. کاری که مفید و برخوردار از روح معنویت بوده و وسیله تقرّب به خدا باشد، در فرهنگ اسلامی «خدمت» نامیده میشود.
زمانی که به دیگران کمک میکنیم — حتی در حد کمی وقت گذاشتن و پای درددل کسی نشستن — ناخودآگاه خود را در برابر احساس تنهایی بیمه کرده و حس مفید بودن خواهیم داشت.
این کمک، احساس همبستگی ما را با دیگران تقویت میکند و همه اینها به آرامش درونی ما کمک میکند. جالب است بدانید تعامل با دیگران حتی میتواند طول عمر را افزایش دهد و در سلامت افراد تأثیر بسزایی دارد.
همه انسانها نیازمند کمکاند، هرکدام بهنوعی. در جامعه سالم، افراد از روی علاقه و نه رفع مسئولیت، به همنوع خود کمک میکنند.
دستی که کمک میکند، از دستانی که برای دعا بالا میروند مقدستر است.
شرایط کمک به دیگران
- در راه خدا باشد.
- مخلصانه انجام گیرد.
- خیرخواهانه بوده و نیّت خیر داشته باشد.
- به منظور به دست آوردن مال، شهرت و مقام نباشد.
- همکاری بر گناه نباشد.
- از منّت و آزار مبرّا باشد.
- کمکشوندگان شایسته خدمت باشند.
- بهترین کمک آن است که موافق با موازین دینی باشد.
امیرمؤمنان علی (علیهالسّلام) میفرماید: کارهای نیک خود را برای همه مردم به کار بر؛ براستی که هیچ چیز نزد خدای سبحان با فضیلت کارهای نیک برابری نمیکند.
آثار کمک کردن
از نظر روانشناسی: نیکی کردن به دیگران، خوشحالی درونی انسان را بهعنوان پاداش به همراه دارد؛ پس وقتی کار نیکی انجام میدهید، در واقع خودتان را خوشحال میکنید.
از نظر جامعهشناسی: کمک کردن شاید در کوتاهمدت به ضرر فرد باشد، اما در درازمدت برای او و همه اعضای جامعه مفید است.
بنیآدم اعضای یک پیکرند / که در آفرینش ز یک گوهرند (سعدی)
